سلام همسایه ها خوبین خوشین؟ سال نو مبارک!!! امیدوارم که سال خوبی داشته باشین و تا آخر سال حال و حوصله خوردن قهوه های بدون شیر و شکر منو داشته باشین.

 

اینجا اکثر مراسم سنتی ایرانی ما یا قبل از موعد انجام می شن یا بعدش یعنی خیلی کم پیش میاد که یه جشنی یا مراسمی رو روز اصلی خودش بتونیم برگزار کنیم. چون معمولا توی روزهای کاری می افتن. و ۱۳ بدر امسال هم از این ماجرا مستثنی نبود. و یا به حالت بهتر بگم که۱۳ بدر ما جمعه همین هفته قبل که به دلیل عید سنتی چینی ها به عنوان احترام به پدر و مادر و یا بزرگتر ها ( در این روز به دیدن پدر و مادر و یا سر مزار آن ها می رن) تعطیل بودَ برگزار شد.

روی هم حدود سی نفر می شدیم اعم از داشنجو و خانواده. به رسم پیک نیک ایرانی ها کنار یه سد زیر انداز و وسایل مربوطه رو پهن کردیم و کم کم گروه گروه رفتیم به پیاده روی. طول روز مثل همه ی پیک نیک های دیگه گذشت. تا غروب که قرار بود بریم سر سد قایق سواری. مثل بچه های خوب با سه تا دیگه از دختر ها رفتیم بلیط خریدیم و سوار قایق شدیم. یه یه کم که پا زدیم خسته شدیم و تصمیم گرفتیم که سر جامون ساکن بمونیم و با حرکت موج به این طرف و اون طرف پرتاب بشیم. همه ساکت به خورشید که کم کم به آب نزدیک می شد نگاه می کردیم. می شد نقطه مشترک افکار هر چهارتامونو حدس زد. همه داشتیم تاریخچه آخرین قایق سواری توی ایرانمونو بررسی می کردیم.

یکی از بچه ها اول از همه شروع کرد به تعریف کردن خاطره ای که مرور کرده بود هنوز چند کلمه ای بیشتر نگفته بود که دیدیم از پشت سر صدای فارسی حرف زدن میاد. هنوز به خودمون نیومده بودیم که دیدیم قایق دوستای ایرانیمون اومد کنار قایق ما و تا به خودمون بجنیم طی یک عملیات انتحاری خیس آبمون کردن! هر کسی در حال رسیدگی به کار خودش بود. یکی دوربینشو قایم می کرد که خیس نشه یکی دیگه جیغ جیغ می کرد که خیسمون نکنین و من هم گوشه ی قایق با جلیقه نجات پناه گرفته بودم که عینکم لک نشه و فقط یکی از بچه ها در حال دفاع بود اما هیچ کس در امان نموند!!!

خلاصه خورشید در حال غروب کردن و هوا در حال سرد شدن بود و ما هم که در حال یخ زدن بودیم رفتیم که انتقام بگیریم . اما موضوع اینجا بود که ما نمی تونیستیم قایقو درست کنترل کنیم چون تازه اومده بودیم و در طول اون مدت هم ساکن بودیم! تا می رفتیم طرف دشمن فرار می کردن اما بالاخره یک بار گیرشون آوردیم و کمی مراسم آبپاچی انجام شد. اما وقت گروه دشمن تمام شد و از ماجرا قسر دررفتن. اما این آبپاچی کجا و آبپاچی بار دوم کجا. ما هم چنان خیس آب توی سد گشت می زدیم که باز صدای ایرانی شنیدیم. به دلیل اینکه این عقده خیس کردن دشمن بدجوری توی حلقمون گیر کرده بود بچه ها تصمیم گرفتن که باید بریم و دو گروه دیگه ایرانی که قایق پارویی بودن و خیس کنیم. ولی به دلیل ترس از حیثیت خانوادگی و توجه به اینکه ما سوار قایقی با سرعت بیشتر و گروه دیگه ایرانی سوار به یک قایق نازک و نجیف پارویی بودن از ماجرا صرف نظر کردیم.

 

 

خلاصه اینکه این پست من هم مثل تبریک سال نو و ۱۳ بدر دارای تاخیر بود امیدوارم به همسایگی خودتون ببخشید.

سلام همسایه های مهربون! خوبین خوشین؟ خوش می گذره؟

من این روزها خیلی خوبم. بهتر از هر روزی توی این دو سال روزشماری برای دیدن تهران همیشه روشن و شلوغ و مردم خون گرمش. برای آدم خشکی مثل من تهران مردمش و خلاقیت هاشون هر لحظه مثل یک شک ولت بالا می مونه. خیلی وقت ها از محبت هاشون که از نظر خودشون شاید خیلی ناچیز و عادی باشه شرمنده می شم توی چشمام اشک جمع می شه و نمی دونم چه جوری باید جوابشونو بدم.

چند روز پیش برای اولین بار سوار مترو های تهران شدم. جلوی درب رو به روی ورود و خروج مترو ایستاده بودم و به ذهنم فشار می آوردم تا شاید نشانی از محل ایستگاه های مترو یادم بیاد. هنوز چند دقیقه نگذشته بود که یک آقا ازم خواست که به جای ایشون بنشینم. اول کمی تعجب کردم ولی  بعد که دیدم جلوی درب خروجی رفت و یک ایستگاه بعد پیاده شد این و به حساب اینکه کس دیگه ای به صورت ایستاده توی مترو نبود و به دلیل پیاده شدنش گذاشتم. اما باز موقع برگشت با مترو تازه درب های مترو بسته شده بود و من در حال حرکت به رسیدن میله ها بودم که دو تا آقا به صورت خودکار بلند شدن و جاشونو به من دادن. این بار دیگه هیچ دلیلی جز یک حس هموطن بودن و محبت وجود نداشت!در همون لحظه به یاد روزهایی افتادم که بارها با یه کوله پشنی سنگین به میله های مترو آویزون بودم کمرم می سوخت و مردم همه بی تفاوت به هم گوشی در گوش های بی تفاوت ترشون با بی حالت ترین شکل ممکن به روبه رو خیره می شدن و اگه که گاهی شانس می آوردی و جایی برای نشستن حتی رو به روت پیدا می شد همه ملت می خواست زرنگی کنن و از اطراف شیرجه میزدن و بعد لبخند مسخره ای به تو که از نظر اون ها یه خارجی خنگ هستی تقدیم میکردن. 

با یاد آوردن اون لحظه ها دلم می خواست با قشنگ ترین کلمات دنیا ازش تشکر کنم دلم می خواست یه جوری همون موقع براش جبران کنم اما به جای این کارا چشمام پر اشک شد.دلم می خواست همون جا بشنیم زار بزنم و بگم که من عاشق این مردمم عاشق این شهرم عاشق تمام دود و دم و ترافیک و مردم گرفتارشم عاشق تک تک خرابی های شهرشم به شهرم افتخار می کنم و هیچ وقت حاضر به ترکش نیستم ولی حیف که فقط تونستم با صدایی که شاید اصلا اون دو آقا نشنیده باشن یک تشکر کوتاه و از ته قلب زمزمه کنم.

                

پ.ن: همین جا دلم می خواد ازدواج خواهر و شوهر خواهر محترم و بهشون تبریک بگم و آرزو می کنم سال ها شاد و خوشبخت در کنار هم زندگی خوبی داشته باشن.

همسایه ها امیدوارم تمام روزهای زندگی تون مثل این روزهای من شیرین باشه

موفق باشین

   سلام همسایه های خوب! خوبین خوشین؟
   چند روز پیش توی زنگ تفریح به موضوعات جالبی در مورد مرده سوزی چینی ها شنیدم که شاید برای شما هم جالب باشه ولی امیدوارم که بعد از خواندن مطلب حالتون بد نشه و قهوه تونو بتونین تا آخر بخورین!
   زنگ تفریح بین دو زنگ شیمی یکی از بچه های کلاس که اتفاقا مسلمون هم هست معنی یه کلمه توی متن ادبی که اون روز خوانده بودیمو از معلم پرسید. معنی کلمه این بود: ظرف پودر مرده!!! معلم وقتی که قیافه های عجیب و غریب ما رو دید شروع کرد به توضیح دادن که پودر مرده ها رو توی یک ظرف می ریزن و در قدیم یک جای مخصوص برای نگه داری اون داشتن. یعنی در قسمتی از خانه پودر نیاکان مرده خودشونو می گذاشتن و بعضی مواقع مخصوصا موقع سال جدید خانواده دور هم جمع می شدن و به اجداد خودشون تعظیم می کردن, احترام می گذاشتن و از اون ها به نوعی تشکر می کردن!
    بعد در مورد کارهایی مثل پول سوزانی برای مرده ها توضیح داد. مثلا اینکه دو بار در سال (اول پاییز و اول بهار) برای مرده هاشون پول کاغذی مخصوص می سوزونند. معلم شیمی می گفت زیاد از این جور ماجراها سر در نمیاره ولی علت سوزاندن پول ها رو این می دونست که برای مرده ها پول می سوزنن تا مرده برای خودش لباس و چیزهایی که دوست داره بخره!! 
    یک مراسم دیگه ی پول سوزانی هم بود که در روز روح (!!!) و حتما سر زاویه خیابان باید سوزانده بشه  و به دلیل خطر آتش سوزی ممنوعه و اگر پلیس کسی رو در حال انجام این کار ببینه دستگیر میشه. بنابراین آخرهای شب پول هارو می سوزونن و در می رن.
   معلم بعد از من خواست تا در مورد مراسم به شیوه خودمون براش توضیح بدم و جالب اینکه به نظرش خیلی منطقی و جالب بود که برای مرده ها خیرات و کارهای خوب انجام می دیم! ولی جالب ترین قسمت ماجرا وقتی بود که به خاکسپاری رسیدیم. معلم می گفت در قدیم و در جاهایی که افراد ثروتمند و کسانی که در مناطق بزرگ خصوصی زندگی و مرده هاشونو خاک می کنند وقتی که مرده رو توی قبر می اندازن (!!) اگر صوزتش رو به آسمون باشه همه شروع می کنن به خندیدن چون اعتقاد دارن توی دنیای دیگه خیلی خوب زندگی خواهد کرد ولی اگر مرده به پشت توی قبر بیفته همه شروع می کنن به گریه!! چون فکر می کنن که مرده کارش تمومه و قراره عذاب بکشه!
     و من به این فکر میکنم که اگر قرار باشه مرده بیچاره به بهشت هم بره در هر صورت موقع سوزوندن مزه ی آتش جهنم رو می چشه!!

   
            
         
توضیح عکس:  قبرستان پودر مرده های چینی . یعنی این قبرهای کوچک یک اندازه و در یک خط که می بینین فقط به اندازه قرار دادن قوتی پودر مرده جا دارن و همه یک رنگ و یک اندازه هستن.