چند روز پیش سر درس ادبیات در مورد خصوصیات خانه های قدیمی و سنتی پکن و نوع ساختمان ها می خوندیم. من فکر کردم که شاید برای شما هم جالب باشه.

یک زمین چهار گوش و در نظر بگیرین. وسط هر ضلعش به طوری که سمت راست و چپش یعنی گوشه ها خالی باشه یک سری اتاق هست. ضلع شمالی اتاق های مخصوص بزرگان خونه و صاحب اصلی خانواده است.قسمت شرقی و غربی اتاق بچه ها و نوه ها است.قسمت جنوبی مخصوص درس خواندن و کتاب خونه  است و اگه که اهل کتاب و درس نباشن محل انبار جنس های خرید و فروش یا محل ساختشون یا .. هست. گوشه ی شمال شرقی در ورودیه که در عادی نبوده و دارای سردرهای کار شده گرون قیمت چینیه. گوشه ی دیگه آشپزخانه و گوشه ی دیگه روبه روش دستشوییه و گوشه ی دیگه با دیوار بلند بسته شده. وسط این اتاق ها هم خالیه و به اصطلاح حیاط هست. می تونن دارو درخت بکارن یا ماهی قرمز توی کاسه های خیلی بزرگ چینی نگه داری کنن. گل نیلوفر آبی داشته باشن یا ... .

ترجمه فارسی اسم و معنی این نوع خونه ها یک چهار ضلعی بسته است که توش یک خانواده زندگی می کنن و همه ی خانواده به هم وابسته هستن. توی این خونه ها فقط یه خانواده می تونه زندگی کنه.منظور زا خانواده یک فامیل هستش.مثلا یک زن شوهر با بچه ها و نوه و نبیره و ... . و مثلا چند خانواده که با هم نسبت فامیلی ندارن نمیتونن توی این خونه باشن.

این خونه یک ریش سفید داره. یعنی اینکه به همه چیز نظارت داره و کنترل می کنه و همه باید به حرفهاش گوش بدن و احترام بگذارن. وقتی که ریش سفید خانواده بمیره بزرگترین پسرش جای اونو می گیره و اگر پسرش توانایی کنترل این خونه و خانواده رو نداشته باشه و نخواد این کارو بکنه بهش مقداری دارایی می دن و باید از بقیه جدا بشه و جای دیگه ای زندگی کنه. خلاصه این خونه خودش یه دنیا به مقیاس کوچکه قوانین خاص خودشو داره و زندگی جاریه.مثلا یکی از قوانین اینه که محیط خونه صلح و آرامشه و حتی موقع حرف زدن باید با صدای آروم صحبت کنی و سخت ترین و بدترین  کار دعوا است و اگه با کسی مشکلی داری باید بری توی اتاقت درو ببندی و بعد دلخور یا ناراحت بشی.

خلاصه اینکه قدیم های پکن خانواده هایی که وضعشون خوب بوده توی این  خونه های هم سصح یک طبقه چهارگوش زندگی می کردن.به همین دلیل هم کوچه و خیابان ها صاف بوده و پیچ و خم نداشته.

 به نظرم باید خیلی محیط جالبی بوده باشه ولی هر چی فکر می کنم می بینم هیچ وقت نمی تونه اون حسی که یه حیاط ایرانی پر از گل سرخ و درخت نارنج و انجیر با پنجره های مشبک رنگ رنگی و بوی عطر غذاهای خوشمزه رو به آدم بده و هر چقدر هم که توی اون خونه همبستگی و صمیمیت باشه به پای صمیمیت یه ایرونی نمی رسه.