هر چی نزدیک تر می شم قلبم تندتر می زنه. هوا تقریبا تاریک شده. رنگ قهوه ای تیره تر می زنه. حتی وصله پینه های روی ماکت هم نمی تونه از ابهت ماکت یک در بیست و پنج سربازخانه ی پرسپولیس کم کنه.

از کنار سربازهای هخامنشی و شیرهای ایرانی می گذرم. دیگه هیچ عجله ای برای رسیدن نیست. دلم می خواست کفش دراز بکشم و فقط به آسمون نگاه کنم. سنگ های خاک گرفته و بی دقت تراشکاری شده رو لمس می کنم. انگشتام زبر می شه. به آسمون نگاه می کنم: یه منظره باورنکردنی! درخت های سربه فلک کشیده و وسطشون یه آسمون آبی با ابرهای سفید عین آسمون تهران. کی گفته آسمون همه جا یه رنگه؟؟

دوباره از پایین و از سه جهت به سربازخانه نگاه می کنم. وقتی خوب لباس های سرباز هخامنشی و قیافه ی سرباز و شیر و نگاه می کنم می بینم دوستم راست گفته. لباس سربازها کامله و حتی قیافه ی دو تا شیری که دارن با هم می جنگن هم عصبانی نیست. به خودم قول می دم که امسال با لبخند به دیدار پرسپولیس واقعی برم.

 

 

 

 

سلام همسایه های خوب

امیدوارم که مثل همیشه خوب باشین. خیلی وقت بود که مطلب و نوشته بودم ولی وقت نمی کردم توی وبلاگ بگذارمش. این عکس و مطلبی که بالا گذاشتم مربوط به پارک جهانی میشه که توی این پارک از هر کشوری یه سنبل تاریخی معروف گذاشتن و سنبل ایران هم سربازخانه پرسپولیسه.

امسال من سال آخرم و به همین دلیل خیلی سرم شلوغه ولی چند ماه دیگه سعی می کنم جبران کنم. راستی امسال سومین سالیه که تولدم و توی وبلاگ جشن می گیرم.

موفق باشین همسایه ها